Bezorgd om oplopende rente

Danny Reweghs, directeur-strategie van Trends Beleggen, bespreekt een herstel in edelmetalen en nieuwe belangstelling voor kwantumcomputing. In de gestegen rente ziet hij een alarmsignaal. “Er zit frictie en nervositeit in de obligatiemarkten, wat als een donkere wolk boven de blauwe aandelenhemel mag worden beschouwd.”

Op de aandelenmarkten was er deze zomer een stralende beurshemel, gedreven door de aanhoudende groei van de bedrijfswinsten, zeker in de technologiesector. De consensus is dat de beurzen – met hier en daar eens een afkoeling – verder zullen gloriëren, ook in de herfst.

Dat wil niet zeggen dat alles koek en ei is op de financiële markten. De obligatiemarkten beleven absoluut geen geweldig 2026. Dat heeft op de eerste plaats te maken met de Amerikaanse president Donald Trump, die besliste toch mee te gaan in de drang van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu om Iran militair uit te schakelen en mogelijk zelfs een regimewissel door te voeren. De oorlog zou maar een maandje duren. Dat pakte helemaal anders uit. Nu wil Trump van de Iran-oorlog af geraken. Maar Iran houdt hem wel heel lang aan het lijntje.

Dat heeft impact gehad op de langetermijnrente. Het conflict in de Golfregio leidde al snel tot de blokkade van de Straat van Hormuz en maandenlange olieprijzen boven 100 dollar per vat en dus hogere inflatiecijfers. Het deed de Europese Centrale Bank zelfs al naar een eerste renteverhoging met 25 basispunten (0,25%) grijpen.

Berenmarkten voor obligaties

Op de meeste plaatsen in de westerse wereld staat de lange rente op het hoogste peil sinds de financiële crisis. In Japan zelfs op het hoogste peil van deze eeuw. Ook in de Verenigde Staten klom bijvoorbeeld de dertigjarige rente al enige tijd boven 5 procent en de tienjaarsrente lijkt daar naartoe te gaan. Velen zien dat als een alarmpeil. De inflatie zal aan de overkant van de grote plas serieus moeten dalen om de lange rente naar beneden te krijgen, want het is knokken om uitgiftes te plaatsen op de Amerikaanse obligatiemarkt. De Trump-administratie en begrotingsdiscipline zijn water en vuur. Er moet dit en volgend jaar enorm veel schuld worden geherfinancierd en de jongste tijd moet dat tegen steeds hogere rentevoeten.

Er zijn ook nieuwe kapers op de kust. Dat zijn de hyperscalers, die de jongste tijd ook miljarden en miljarden ophalen om hun gigantische AI-investeringen te financieren. Hun torenhoge kasstromen volstaan daar niet langer voor. Dat op een moment dat door de fratsen van Trump steeds minder buitenlandse mogendheden geneigd zijn in Amerikaans papier te beleggen.

Er zit dus wel degelijk frictie en nervositeit in de obligatiemarkten, wat als een donkere wolk boven de blauwe aandelenhemel mag worden beschouwd. Tot nog toe hebben de aandelenmarkten het begin van de langdurige berenmarkt op de obligatiemarkten sinds 2022 uitstekend verteerd. Maar de inflatie is terug en daarbij een structureel stijgende trend van de lange rente. Dat mag een bekommernis zijn voor de aandelenmarkten. De klassieke risicopremies zijn overal aan het dalen en historisch extreem laag geworden. Er is dus geen ruimte voor een negatieve verrassing of we belanden zo in een najaarsstorm op de financiële markten.

Gouden tijden zijn terug

Eind vorig jaar en begin dit jaar kwamen we met een stevige waarschuwing omtrent de edelmetalen: een terugval is onvermijdelijk. Dat gold voor goud, maar nog meer voor zilver. Wie de langetermijngrafiek aanschouwde, zeker van zilver, zag een parabolische grafiek. Dat is steeds de voorbode van een stevige correctie. We hebben die dan ook aangekondigd. Hetzelfde zagen we nog maar enkele weken geleden bij de chipaandelen, die garen sponnen bij het AI-optimisme.

Intussen zijn we ruim een half jaar later. De twee bekendste edelmetalen hebben een pittige correctie ondergaan, gerekend vanaf de top en te relativeren door de voorafgaande spectaculaire opmars. Op jaarbasis staat de goudprijs nog altijd bijna een kwart hoger, maar ook al ongeveer een kwart onder de piek van eind januari.

Voor de zilverprijs is de evolutie nog spectaculairder. Die staat nog altijd meer dan de helft hoger dan een jaar geleden, maar de prijs is ook al bijna gehalveerd tegenover het recordniveau van eind januari. Op vrijdag 30 januari 2026 plofte de zilverprijs in één sessie zo’n 30 procent lager. Dat was een memorabele dag voor beleggers in zilver. Chinese gelukzoekers – u mag ook gerust ‘speculanten’ noemen – leken te geloven dat de bomen tot in de hemel zouden groeien. Mede gestuwd door gedwongen verkopen van zilverposities, die met geleend geld waren aangegaan, onderging de zilverprijs een zelden geziene tuimelperte.

Zeven maanden later worden we overvloedig bestookt met vragen of het nu het moment is om weer massaal in goud en zilver te stappen. De gretigheid is groot, omdat met die edelmetalen zoveel geld is verdiend in het afgelopen jaar. Velen hopen op een herhaling van die fantastische periode. We hebben verlossend nieuws voor hen. We mikken het komende jaar op een nieuwe sprong van de edelmetalen.

Kunnen we zomaar uitsluiten dat we net als in 1980 en 2011 de piek voor vele jaren hebben gezien? Neen, maar we achten de kans klein. We achten de kans veel groter dat de edelmetalen weer gaan blinken over twaalf tot achttien maanden en dat er mooie winsten te rapen zullen zijn voor wie vandaag koopt. We gaan ervan uit dat we de tussentijdse bodem hebben gehad. De tweede jaarhelft zal er voor de edelmetalen een stuk beter uitzien dan de eerste zes maanden, waar we na een explosieve start een even spectaculaire terugval kregen. Dit is voor ons de zomer van de ommekeer. We voelen ons dus almaar comfortabeler om weer gretig edelmetalen te kopen.

Kwantumcomputing: de nieuwe grote belofte in techland

De Amerikaanse overheid investeert 2 miljard dollar in allerlei bedrijven die werken aan de kwantumcomputer. Ook bij beleggers staat de technologie van de toekomst daarmee weer in de belangstelling. Spreiding is in deze speculatieve sector cruciaal.

Ruim anderhalf jaar na de kwantumaandelenhype zet de Amerikaanse overheid een stap die wellicht leidt tot een langdurige interesse van beleggers in deze nieuwe techniek. Eind 2024 schoten de koersen van een aantal ‘pure play’-kwantumaandelen omhoog met koerswinsten van liefst 1700 procent in enkele maanden. Die rally werd aangewakkerd door de kwantumchip Google Willow.

Die chip van Alphabet liet zien dat de kans op fouten naarmate het systeem groter wordt, afneemt. Dat was jarenlang een probleem, gezien de extreme gevoeligheid voor warmte, trillingen en elektromagnetische ruis. Daarnaast lukte het de chip om een benchmarktest in 5 minuten te voltooien, waar een klassieke supercomputer daar 10 septiljoen (een 10 met 25 nullen) jaar over zou doen. Een kanttekening die gemaakt moet worden, is dat het om een test ging die geen commerciële waarde heeft.

Wat is kwantumcomputing?

Een klassieke computer is geprogrammeerd in een binaire computertaal. Dat wil zeggen dat alles wat een computer doet – van een banktransactie tot het draaien van een softwareprogramma, en van een e-mail verzenden tot de interactie met een AI-chatbot – terug is te voeren tot een combinatie van een enorme hoeveelheid eentjes en nullen, zogeheten bits.

Een kwantumcomputer werkt niet met bits, maar met kwantumbits, ook wel qubits genoemd. Qubits kunnen niet alleen de staat van enen of nullen aannemen, maar ook een combinatie van beide toestanden. Dat heet een superpositie. Simpel gezegd rekent een kwantumcomputer niet stap voor stap zoals een gewone computer. In plaats daarvan verwerkt een kwantumalgoritme veel mogelijke oplossingen tegelijk en bepaalt het vervolgens welke oplossing het meest optimaal is.

Daar komt het begrip interferentie bij, wellicht de kern van de kwantumcomputer. Interferentie verwijst naar het proberen te verkleinen van foute antwoorden en de kans op goede antwoorden te vergroten. Bij goed ontworpen kwantumalgoritmes versterken de juiste antwoorden elkaar, terwijl de verkeerde worden uitgedoofd. Dat leidt tot het sneller oplossen van bepaalde complexe problemen.

Een derde begrip dat nauw verbonden is met kwantumcomputing is verstrengeling. Daarbij raken qubits verbonden op een dusdanige manier dat ze niet meer los van elkaar opereren en dat de toestand van de ene qubit afhangt van de staat van de andere qubit. Door de combinatie van superpositie, interferentie en verstrengeling ontstaat een enorme hoeveelheid rekenkracht die het mogelijk maakt dat een kwantumcomputer data op een bepaalde manier kan verwerken die niet na te bootsen is met een klassieke computer en daardoor problemen kan oplossen die met een normale computer niet of nauwelijks op te lossen zijn.

Fysiek en logisch

Verder is het belangrijk het verschil tussen fysieke qubits en logische qubits te begrijpen. Fysieke qubits kunnen worden gezien als de bouwstenen, maar die bouwstenen zijn nog zeer foutgevoelig. Zodra een betrouwbare rekeneenheid fysieke qubits kan worden gebouwd die gecorrigeerd is voor deze foutmarge, wordt gesproken van logische qubits. Hoge aantallen gerapporteerde qubits kunnen daarom misleidend zijn; betrouwbare logische qubits zijn de enige bruikbare. Daarom was de Google Willow belangrijk: die toonde aan dat zelfs in grotere systemen de foutmarge omlaag kon en dus commercieel gebruik dichterbij kwam.

Dat betekent overigens niet dat kwantumcomputers alle klassieke computers zullen vervangen. Voor dagelijkse doeleinden, zoals spreadsheets maken, video’s streamen of het beheren van een aandelenportefeuille, blijft een klassieke computer ideaal. Taken zoals complexe optimaliseringspuzzels, het simuleren van molecuulcombinaties voor nieuwe medicijnen en het kraken van specifieke encryptie, zijn potentiële werkgebieden van de kwantumcomputer. Dat laatste punt, het kraken van encryptie, vormt ook een potentiële dreiging.

Complexiteit

De belofte van de kwantumcomputer is enorm, maar door de complexiteit blijft het gat tussen een theoretische onderzoekdoorbraak in het labo en commerciële toepassing moeilijk te overbruggen. Voor de ontwikkeling van qubits bestaan verschillende technieken, met elk voor- en nadelen. Zo zijn er superconducting qubits, de weg die onder andere IBM, Google en Rigetti bewandelen. Die techniek werkt met een elektrisch circuit dat zich bij extreem lage temperaturen, rond het absolute nulpunt, als kunstmatige atomen gedraagt. In die circuits zit een zogenaamde Josephson junction, een component waarmee het kwantumgedrag van een qubit gecontroleerd kan worden.

Een voordeel van die techniek is dat het veel lijkt op de halfgeleiderindustrie: chips ontwerpen, patronen op materiaal aanbrengen en chips doorontwikkelen en verkleinen. De keerzijde is dat de qubits tot bijna het absolute nulpunt moeten worden gekoeld en extreem gevoelig zijn voor ruis. De uitdaging bij deze techniek draait om het verbeteren van de foutmarge en koeling, niet zozeer het bouwen van meer qubits.

De route die aangehouden wordt door IonQ en Quantinuum is die van trapped ions, oftewel het opsluiten van ionen. Die techniek werkt, in tegenstelling tot superconducting qubits, met natuurlijke atomen. De atomen worden elektrisch geladen en vervolgens vastgehouden in een vacuüm met elektromagnetische velden. Lasers of microgolven worden dan gebruikt om de kwantumtoestand te bereiken. Het voordeel van de methode is dat, aangezien het om natuurlijke atomen gaat, ze vrijwel identiek zijn en de kwantumtoestand lang kunnen vasthouden. Het nadeel is de moeilijkheid van het opschalen.

Een derde techniek is genaamd neutrale atomen, een soort tussenweg van de twee eerder benoemde. Het gebruikt natuurlijke atomen zonder elektrische lading, die vervolgens op hun plek worden gehouden door laserlicht. Het grote voordeel van die techniek is dat de schaalbaarheid hoog is, waardoor via de methode het aantal fysieke qubits de afgelopen jaren fors is toegenomen. De uitdaging zit in de controle van de atomen en hogere foutmarges.

Daarnaast bestaan nog veel meer technieken zoals Photonic- kwantumcomputing, Silicon spin qubits en Topologische qubits. Nog afgezien van de complexiteit van de technieken maakt die versnippering het niet makkelijk voor beleggers. Het is nog te vroeg om van een potentiële winnaar te spreken; er is zelfs nog geen methode die duidelijk voorop ligt in de race naar het bereiken van een kwantumcomputer.

Het is niet voor niets dat de Amerikaanse overheid een miljardeninvestering gespreid heeft over negen bedrijven. IBM krijgt met 1 miljard het grootste stuk van de taart, gevolgd door GlobalFoundries met 375 miljoen dollar. Atom Computing, D-Wave, Infleqtion, PsiQuantum, Quantiunuum en Rigetti krijgen ieder 100 miljoen dollar, terwijl Diraq genoegen moet nemen met slechts 38 miljoen dollar.

Keuze voor een tracker

Aangezien kwantumcomputing nog in de kinderschoenen staat en zelfs de winnende techniek nog niet vaststaat, hebben de tips een verhoogd speculatief karakter en een lange investeringshorizon. Om zo gespreid mogelijk te beleggen zouden we opteren voor een tracker.  De meest logische oplossing lijkt ons de WisdomTree Quantum Computing UCITS ETF (ticker WQTM, ISIN-code IE000W8WMSL2).

De ETF belegt in circa veertig aandelen, met een mix van pure plays zoals IonQ, Rigetti en D-Wave aangevuld met grotere technologiebedrijven zoals IBM, Microsoft, Intel en Alphabet. Daarmee wordt het risico gespreid over verschillende technieken én over bedrijven die al winst maken. De ETF is accumulerend, fysiek gerepliceerd en rekent 0,50 procent aan jaarlijkse kosten. Ook via een ETF blijft kwantumcomputing speculatief, maar de kans dat één verkeerde aandelenselectie het rendement bepaalt, wordt hiermee kleiner.