Een hangmatbelegger heeft geen ego

Kerst en Nieuwjaar zijn op komst en dan is het ook weer de tijd van het jaar dat de beleggingsresultaten besproken worden. Lijsten worden opgemaakt, toppers en floppers en vooral de rendementen van het voorbije jaar passeren de revue.

Opnieuw bewijzen de onafhankelijke rapporten van S&P en Morningstar dat het merendeel van de actieve beleggingsfondsen het onderspit moet delven voor de markt. Even traditioneel als de jaarlijkse overzichten met resultaten zijn de excuses en uitvluchten van de professionals waarom dit jaar niet zo succesvol was. Toen ik vroeger nog een beheerder was, maakte ik soms het grapje ‘het beheren lijkt minder belangrijk dan kunnen uitleggen waarom het mis ging en het in de toekomst beter zal gaan’.

Onlangs hoorde ik opnieuw de verdediging: de laatste zeventien jaar waren dan wel goed voor indexbeleggers, maar de komende jaren zal het anders zijn. Het blijft precies moeilijk te vatten, zelfs voor professionals, dat hangmatbeleggen het gemiddelde van de beurs geeft voor kosten. Na kosten stijgt de goedkoop investerende hangmatbelegger uiteraard boven dat gemiddelde uit. De insinuatie dat dat in de toekomst anders zal zijn, is dus wiskundig moeilijk te verklaren.

De professionele beleggers willen de indruk wekken dat zij in moeilijke tijden uit de markt zullen stappen of de ‘juiste’ aandelen zullen kiezen. Ik hoop van harte dat ze daarin slagen. Niet alleen omdat dat goed nieuws is voor het merendeel van de Belgische beleggers die nog via de bank beleggen, het is ook geweldig nieuws voor hangmatbeleggers. Beleggingen die het goed doen, worden ook steeds groter in passieve ETF’s. Schaamteloos wil ik graag profiteren van al het werk van die actieve beleggers. Worden Amerikaanse techaandelen kleiner, dan worden andere aandelen groter. Een hangmatbelegger heeft geen ego en volgt gewoon de nieuwe succesvolle sectoren of landen.

Het idee dat je op het juiste moment in en uit de markt kan stappen zit in de menselijke natuur ingebakken. Timing is iets verleidelijks en de sirenenzang van kopen en verkopen is zeer krachtig. Ook voor mezelf blijft het moeilijk om geen mening te hebben over de markt, want die heb ik uiteraard wel. Er is echter een groot verschil tussen een mening hebben en geloven dat je een reeks van opeenvolgende goede beslissingen kunt nemen. Niet alleen verkopen op het juiste moment, maar ook weer instappen.

Slagen sommigen daar in? Wel, er zijn beroemde beursgoeroes die ooit eens een grote slag geslagen hebben. Michael Burry maakte in de financiële crisis fortuin en reputatie. In de film The Big Short figureert hij als een genie. Ik hoop echter dat niemand onder jullie zijn verkoopadviezen van de laatste tien jaar gevolgd heeft. Je miste dan meer dan 150 procent rendement van een wereldindex. Wie weet, komen zijn nieuwe shortposities in Palantir en Nvidia wel uit en kan hij geld verdienen aan hun dalingen. Maar voor marktadvies zou ik toch niet bij Burry aankloppen.

Het goede nieuws is dat op 31 december 2025 klokslag middernacht de rendementen voor het jaar weer op nul worden gezet. Nieuwe kansen en goede voornemens zijn er dan voor iedereen. Waarom de financiële sector dat ieder jaar zo doet? Wie wil telkens worden geconfronteerd met zijn historische rendementen? In mijn kleine actieve portefeuille vergeet ik die historiek ook het liefst. Ik kijk dus al uit naar 2026.